กำลังใจให้เด็ก ม.6 (...แต่ปีอื่นก็อ่านได้นะ)
posted on 19 Nov 2011 11:56 by sleepydemina in diaryอืม... เอาไงดีล่ะ
เราเองก็ถ้าไม่มีอารมณ์จะเขียนอะไรดราม่าๆมากๆซะด้วยสิ
เอาเป็นว่า เราจะเขียนในฐานะของคนที่เคยเจอมาก่อน แล้วผ่านมาได้แล้ว
ลองอ่านกันดูนะ
1ปีก่อนหน้านี้...
ก่อนอื่น เราเป็นเด็กม.6คนหนึ่ง ไม่ได้ดัง ไม่ได้ป๊อบ เด็กธรรมดาๆ เรียบๆ...
เป็นคนไม่มีความพยายาม ขี้เกียจมาก ไม่ค่อยได้เริ่มอะไรด้วยตัวเองเลย
เมื่อตอน ม.4 ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยากเข้าเรียนที่ไหน แอบต่อต้านระบบคัดเลือกต่างๆด้วย
ในใจคิดแต่ว่า "ทำไมเด็กม.ปลายอย่างเราๆ ต้องมาเครียดกับอนาคตแบบนี้ด้วย(วะ)"
เออ ถ้าตัดสินใจพลาดไปแค่ตอนต้นปีนี่ มันคงหมายทั้งชีวิตล่มจมใช่ไหม?
ถ้าทำพลาดไปนิดเดียว อนาคตก็ไม่เป็นไปอย่างที่หวังไว้ใช่ไหม?
...ฉันจึงเกลียดมหาวิทยาลัยมาก...
จนเมื่อต่อมา ก็ได้รู้ว่า เรามีสิ่งที่เราอยากทำอยู่จริงๆ และชอบด้วย
นั่นเป็นครั้งแรกที่เราตัดสินใจด้วยตัวเอง ว่าอยากเรียนพิเศษศิลปะ
เป็นครั้งแรก ที่ได้รับผิดชอบและทุ่มเทไปกับสิ่งที่เราเลือกเอง ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นยื่นให้
นอนตี3 ตื่น8โมงเช้า หมดสีไปเป็นตั้งๆ กระดาษอีกไม่รู้เท่าไหร่ เหนื่อยมากกกกกก
สภาพจิตใจไม่ต้องพูดถึงเลย เหนื่อย เครียด กังวล อารมณ์แปรปรวน
เพราะว่า ถ้าเราไม่ติดที่นี่ ตัวเลือกเหลือน้อยมาก พูดตรงๆ วิชาการก็ทิ้งไปแล้วล่ะ...
ในขณะนั้น เพื่อนรอบข้างก็ติดกันไปทีละคนสองคน
หลายคนติดไปคนละ ที่ สองที่
สามที่
สี่ที่
ห้าที่.....
(-/ล้มโต๊ะ จะแย่งที่ไปไหนแวร๊!!!!=[]=")
สิ่งที่เราทำ คืออดทน ตั้งความหวัง แล้วรอการประกาศผล
หวังว่าอีกเดี๋ยวเราก็คงได้รับข่าวดี(เหมือนเพื่อนๆ) ได้เล่น ได้พัก(...เหมือนเพื่อนๆ)
แต่มันไม่ติด
มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่รู้สึกได้เลยว่า โลกทั้งใบมันวูบไป
เป็นเวลาที่ ในที่สุดความจริงก็กลืนกินเราทั้งเป็น(ภาษาเหมือนอ่านนิยายเนอะ = =" แต่จริงนะ)
มันเป็นครั้งแรกที่เรานั่งร้องไห้ในห้องน้ำ ....แต่มันไม่ใช่สิ่งที่แย่ที่สุดหรอก
สิ่งที่แย่ที่สุดก็คือ การอยู่กับความรู้สึกนั้นในขณะที่เพื่อนเราค่อยๆติดไปเกือบหมดรุ่นต่างหาก
ฉันแทบจะยอมแพ้ ทิ้งทุกอย่าง แล้วปล่อยให้ชีวิตล่มจมไปกับระบบนี้ซะแล้ว
จนได้กำลังใจจากเพื่อนๆ ทั้งคนที่คณะในฝันต้องแอดเท่านั้น
และเพื่อนๆอีกมากมายที่ติดตรงแล้วแต่ยังคงไม่ลืมกัน ยังคอยอยู่เคียงข้างเสมอ
ฉันตัดสินใจว่า จะลองดูอีกซั้กตั้งละกัน
จะเหนื่อยแบบพระเจ้า จะขยันจนคนอื่นตกใจ จะทำตัวเหมือนเด็กที่กำลังจะตาย
....เพราะเราต้องติดให้ได้......
หลังจากนั้น ตัดขาดเฟซบุ๊ค ขยันทำงาน พยายามทบทวนเยอะๆ
แต่ไม่ได้ตัดขาดทางเน็ตนะ เพราะถ้ามีเรื่องที่จำเป็นจริงๆก็ต้องรู้อยู่ดี
ใช้วิธีออนมือถือเช็คแทน(ไม่ถือเราช้าด้วย เหมือนบังคับให้เล่นน้อยๆ)
ต้องยอมสละความสุขหลายๆอย่างไปเหมือนกันแหละ
ในขณะที่เพื่อนออกไปซื้อของเตรียมเข้ามหาลัย เราอยู่บ้านกระวนกระวาย
ในขณะที่เพื่อนเที่ยวเล่น เราอ่านหนักสือทวนตั้งแต่ม.4
ในขณะที่ที่บ้านดูทีวีเล่นกัน เราต้องนั่งอ่านชีววิทยาอยู่ข้างหลัง
ในขณะที่ทุกคนพักกัน เรากับหลายๆคนต้องทำงานหนัก
แต่เชื่อเถอะ สู้... ตั้งใจ... อดทน... พยายาม....
แล้วผลที่ออกมา มันสุดยอดจริงๆ
ได้มายืนในจุดที่เราไม่เคยคิดมาก่อนว่า จะทำได้
ปีนี้ ตอนนี้ ขณะนี้
"วารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์"
ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ทิ้งไปหมดแล้ว ทั้งเรื่องเรียน เรื่องคะแนน
พอหลังผลสอบตรงออกยังทิ้งกำลังไปไปหมดแล้วด้วย
แต่ครอบครัว เพื่อนๆ คุณครู และอีกหลายๆท่านที่ไม่ทอดทิ้งเรา พูดได้เต็มปากว่า
ทุกกำลังใจ ทำให้มายืนที่จุดนี้ได้ ถ้าขาดไปฉันคงจะเป็นได้แค่เด็กซึมเซาคนนึงเท่านั้นเอง
เพราะฉะนั้น ใครก็ตามที่กำลังท้อ กำลังต้องการกำลังใจ
"สู้เขานะ เราเชื่อมั่นในตัวเธอ"
คงจะพูดได้แค่นี้
และสุดท้าย
ฉันไม่เชื่อในปาฏิหารย์...
....เพราะฉันเชื่อว่า มันเป็นเพียงแค่อีกคำที่ใช้เรียกผลของความพยายาม
Tags: กำลังใจ, ติด, ธรรมศาสตร์, มธ, มัณฑนศิลป์, วารสาร, ศิลปากร, เอนทรานซ์, ไม่ติด10 Comments










แต่ก็โอกับที่เลือกนะ ถึงไม่ตรงใจที่อยากเรียนด้านนิเทศเท่าไร
ขอแค่มีความตั้งใจ ทุ่มเทลงไปก็ไม่เสียใจทีหลังแล้วครับ
#1 By Nafkung on 2011-11-22 22:15